Vrijdag 26 januari 2024

Gisteren was het zover… Er was geen houden aan meer. Ik kon hele plukken uit mijn haar halen. Dus om 13:30 uur afgesproken met Corri.  Maar voordat ik naar haar ging, was ik al aan de slag gegaan, voor een herinneringsbosje (zie foto) en omdat het plukken sterker was, als ik.  Ik zag er niet uit, een net geboren papagaai zou zeker niet jaloers op mij worden. Wordt er vervolgens aangebeld door een klant. Van schrik achter de bank gesprongen, en de honden bleven maar blaffen! Niet rustgevend. Waarom heb ik dit soort dingen toch altijd?  .

Vervolgens naar Corri, die het lief gedaan had, een overgangskapsel met stekeltjes. Pruik op en weer naar huis. Vast oefenen. Brrr dat is toch wel een dingetje. Het trekt over je hoofd en ben er nog onzeker over. Ik  had geprobeerd om em op te houden, totdat Ronald thuis zou komen. Ja, je raadt het al, die komt dan later thuis… Gauw mijn pruik af en lekker in mijn mutsje wonen. Maar voelt nog niet goed. Ik wordt gek van de jeuk! En eigenlijk is dat wel logisch, want ook die stekeltjes vallen uit, en die waren lekker in mijn mutsje aan het kruipen, gek werd ik ervan. Dus klusje voor Ronald, heel gauw de tondeuse pakken en coup baldi. Ik vond het verschrikkelijk; voor mij de laatste stap naar echt kaal en voor Ronald. Niemand maakt een geluk sprongetje om zijn vrouw kaal te scheren☹ Maar de jeuk was meteen weg, en dat luchtte wel op! We hebben er een wijntje op gedronken.

In tegenstelling tot voorafgaande nachten weer een keer goed geslapen, dus ik ga fris en fruitig aan de dag beginnen in de winkel.