Dinsdag 16 januari 2024

Vandaag zou mijn vader 90 geworden zijn. Hij is op de respectabele leeftijd gestorven van 86 jaar, na een mooi voltooid leven, net voordat de Corona ging huishouden. Ik zag op Face Book een leuke foto van hem van 10 jaar geleden, toen mijn (helaas inmiddels overleden) broer en ik hem op een verrassingsontbijt gingen verrassen. Ik had ook nog een stray cat bij me, een vriendin van Fleur, die het toen moeilijk had, en die lustte ook wel een ontbijtje in Den Bosch bij Opa.

Was echt leuk, hij wist werkelijk van niks. En dan zie je, dat het alweer 10 jaar geleden is. Ik was toen net genezen van maagkanker en helemaal back on track. Mijn vader was toen zo blij, dat hele ziekteproces achter de rug was.

Hij was het tegenovergestelde van mij, dus niet 1 maar 100 beren op de weg! Eigenlijk kon hij het niet handelen, maar voor zijn doen, heeft hij zich wel goed gedragen, maar toch had ik er nog wel een hele kluif aan. Ondanks dat ik gezegd had, dat ik zeker niet elke dag de telefoon ging antwoorden, belde hij toch elke dag… Tja het blijft je vader. Maar hij is gespaard voor de ziekte en het overlijden van mijn jongste broer en deze ronde van mij hoeft hij ook niet mee te maken. 

Ik moet nog steeds zeggen, dat ik me nog steeds niet echt ziek voel. Wel extreem moe, wat me echt overvalt en slaap waanzinnig veel. En een vieze geur in mijn neus, die ik herken van vorige chemo’s. Maar het is pas de eerste, dus misschien gaat de ellende pas beginnen met een volgende… Maar tot die tijd, ga ik gewoon door met het dagelijkse leven, met hééél slaapjes tussendoor