Zaterdag 2 maart 2024

We zijn weer compleet, alle mannen weer terug op het nest. Meteen de afwasmachine vol. Maar dat is maar goed ook, want ik heb gisteren weer normaal gegeten i.p.v. alle liflafjes.

Ronald heeft het fijn gehad, en kwam gisterenavond thuis. Hij heeft vandaag meteen alle was gedaan. En ernaast ook het huis weer onder handen genomen. Het had niet zoveel geleden, als er niet gekookt wordt en met twee haarballen op logeeravontuur, maar toch komt er overal stof. Ik had Ronald echt beloofd, dat ik niks zou doen, en ik heb me echt aan mijn woord gehouden. Maar het valt niet mee, want mijn hoofd wil alles, en mijn lichaam geeft al snel aan:; “nog niet misschien”!  Lichaam en geest zijn helemaal niet meer in balans. Ik ben 30 jaar ouder geworden. Ik merk, dat ik ook meer hartkloppingen heb en kortademig ben, als ik iets doe. Mijn voeten beginnen ook te vervelen, ik merk dat ik “eelt” te kort kom, het trekt  Maak me vooralsnog geen zorgen en trek zeker geen verband met de vorige keer, maar voel wel, dat ik mijn voeten nu niet moet overbelasten. Gaat gemakkelijk, want ik ben toch snel buiten adem! En dan moet de vierde chemo van de eerste sessie nog komen…..  Maar dan zit de eerste kuur erop!

Omdat ik nu al 3 gehad heb, kan ik wel redelijk precies voelen, welke week, wat het doet met mij.

De eerste zwarte week staat echt in het licht van de dexametason. Dan stuiter ik een paar dagen en kan het “uitknopje” niet vinden. Dat duurt een paar dagen, en dan “out of the blue” 180 graden gedraaid, dan is het met de beste wil van de wereld het “aanknopje” zoek. Dan ben ik intens moe.

Dan de tweede week: de grijze week, waar ik nu ik zit, merk ik, dat de chemo echt aan het huishouden is. Dan gaan mijn mondvliezen weer stuk, moeilijk slikken, mijn darmen gaan ook op slot, droge ogen en een loopneus.

Dan de derde week, de witte week, gaat het maar langzaam beter. Maar ik voel wel, dat bij elke nieuwe kuur, het herstel wel steeds langzamer gaat.

Van de week, kreeg ik een telefoontje van een transfer verpleegkundige, terwijl wij heerlijk aan het lunchen waren, en ze had allemaal moeilijke vragen en om te beginnen had ze de datum fout, daar snapte ze niks van. Ik heb haar even afgeserveerd,, anders werd mijn vlees koud, ook zo uitgelegd. Ze was er even stil van, daar had ze blijkbaar niet aan gedacht. Maar ik zou haar wel terugbellen. Meteen aan het flauwe kullen, dat zij bij mijn vriendin op even dagen zou stofzuigen en bij mij de oneven.  Je moet toch alles delen nietwaar!

Maar ik had me een beetje vergist, dat merkte ik toen ik haar gisteren terugbelde en wat vragen over de huishoudelijke klusjes had.. Ze gingen mij verzorgen… Pardon, wat bedoel je? Die PICC lijn moet elke week gespoeld worden. Ik ga altijd te kort door de bocht, en zei, maar ik krijg elke week toch een chemo, kunnen ze dat daar niet doen? Nee, sinds afgelopen week, vernieuwde protocollen. Grrrrrrrr! Niet mijn favoriete woord. Maar toch te zot voor woorden, ik ben in het ziekenhuis, voor de chemo. Ze zijn bezig met die lijn, en spoelen kan dan niet, maar wel de chemo erin jassen…  Nu moet er een verpleegkundige, elke week hier langs komen om die lijn te spoelen. Ja echt kostenbesparend… Ben ik blij dat ik de afspraak voor de PICC lijn 5 weken verschoven heb.

Ik denk altijd,  dat ik niet zoveel te vertellen heb, en uiteindelijk is het weer een heel stuk geworden. Morgen pauze dan 😊 Ik ga wel naar Pleun en het cadeau is klaar!!!