The day after….

Ik had gisteren geen fijne dag. Toen ik opstond, begon ik al met echt een zwaar misselijk gevoel. Ik wist niet, waar de oplossing in zou liggen, terug naar mijn bedje of toch met de Russels eruit. Gelukkig het laatste gekozen, en daarna ging het wel weer beter. Maar iets van eten naar binnen geduwd, want ik moest de chemo doen. Een gelukkig voordeel was, dat ik alle misselijkheidpillen voor de chemo slikken. Dus die konden meteen eerder aan de slag. Daarnaast was ik ook wel emotioneel, wel 1 traject achter de rug, maar wel van de 3 of 4☹. Dan vind ik de weg nog zo lang. Volgens de oncoloog heeft deze kuur al 80-85% zijn werk van het hele traject gedaan, en ik heb ze kunnen doen! Dankjewel voor alle, lieve en fijne aanmoedigingen gehad, en echt het scheelt!

Hup schouders eronder en naar de laatste chemo van deze kuur. Het is wel een speciale belevenis, om hier te zijn op deze dagbehandeling. Je kunt het je niet voorstellen, mijn normale uitdrukking is “je wilt hier niet dood gevonden worden”, als je hier niks te zoeken hebt. Maar deze vergelijking is klinkt wel macaber uit mijn mond. En nu is het voor mij echt thuiskomen en mijn redding ligt ook hier. Maar als ik beter ben, dan ga ik terug in mijn oude modus, en blijf ik er ook zo ver mogelijk vandaan van!, tenzij als buddy. 

Gezegd moet worden, dat iedereen op deze afdeling vrolijk en betrokken is. ik zou er zo aan de slag kunnen. Maar naast de vrolijkheid, is er ook heel veel serieus werk. Je moet wel de patiënt het goeie gif geven en ze allemaal goed in de gaten houden. Er is ook een diversiteit van mensen, van palliatieve, curatieve en in-between patiënten. En daarnaast ook andere patiënten, die voor andere spoelingen komen.

Inmiddels, bij het vierde bezoek, voel ik me al aardig thuis, totdat er geprikt wordt. Blijft altijd pijnlijk, en nu hadden ze me wel goed bij de veter, een dikke blauwe bult als aandenken. Voordat ik aan de behandeling zou gaan beginnen, was er toch een spoedje naar de oncoloog, misselijk en een beetje beroerd, waren niet de optimale omstandigheden voor deze gemene chemo, ondanks mijn aandringen, dat ik wel wilde, maar gelukkig groen licht en binnen gehengeld.

Lekker thuis gekomen, en op de bank geslapen, met de jongens naast me, helpt altijd.

De dexematason doet zijn werk nu nog, dus ik ga vandaag op mijn gemak nog wat dingetjes doen, en morgen niks, ook geen bezoek, want dan is de dexematason uitgewerkt. En kan ik nog genoeg energie sparen voor vrijdag en zaterdag de winkel, want ik meen nog steeds, dat ik onmisbaar ben😊 Maar ik merk wel dat de chemo’s beginnen te stapelen. Maar voorlopig 4 weken niks!