Een kadootje gisteren…

We zijn al jaren lid van een wijnproefclubje. Dit clubje bestaat uit mensen, die zelf een wijnslijterij hebben elders in Brabant. Wij zijn inmiddels, mag ik wel zeggen, echt  vrienden geworden. Ik denk, dat we elkaar al zeker 20 jaar zien, zo niet langer. We hebben inmiddels al veel lief en leed gedeeld.

Wat dit contact ook heel fijn maakt, is dat we alles en open met elkaar kunnen delen, over van alles, wat we in ons werkzame leven tegenkomen. 

We zien elkaar elke laatste woensdag van de maand en iedereen is dan een keer aan de beurt.om het te regelen. Het is de bedoeling, dat we blind 3 witte en 3 rode wijnen proeven. Laat ik je vertellen dat dit niet gemakkelijk is. Ik ruik slecht en zeker na Covid is hier weinig van over. Daarin tegen is het kleine pessikneusje van Ronald een onmisbaar instrument. Hij ruikt werkelijk alles. Maar ik vind het super gezellig en leerzaam, en wat is er mis om er voor spek en bonen bij te zitten?  Zo ook gisteren. Nu ook nog met een aangetaste smaak van de chemo, dekt de lading spek en bonen de lading niet eens meer…

Maar toen kwam de laatste wijn (blind geserveerd) en ik zei spontaan: “deze wijn doet mooie dingen met mijn mond” Nou dat had ik goed,want het was een Hospice de Beaune uit 2000. Kadootje van de gastvrouw. Die hebben in dankbaarheid aanvaard en heerlijk genoten. Hoe speciaal om de avond zo te mogen afsluiten met je vrienden!

Nu weer volop bezig met het maken van aspergewijn doosjes met 6 verschillende wijnen, die elk bij een ander asperge gerecht horen. Vanavond gaan we de laatste combi proberen: een Riesling met zalm en kervelsaus.

Het heeft ook voordelen, dat ik deze week niet bij mijn kladden gepakt ben bij de gifboer. Ik voel me wel een stuk beter. Maar schijn bedriegt, want met zo’n lage waarde van witte bloedlichaampjes, ben ik wel heel kwetsbaar voor allerlei virussen en bacteriën. Dus toch maar onder de steen…