Woensdag 04 juni

Nog steeds geen pijn, en ik vind, dat de wond rustig naast elkaar ligt. Daarnaast heb ik een heerlijk weekend gehad. Tussen de slaapjes door (want ik ben echt heel moe), heb ik heerlijk gegeten bij hele lieve vrienden en zondag ook onverwachts naar Oirschot geweest. De hele dag in je bed liggen, aankleden, heerlijk eten en weer terug naar je bedje. Is best te doen.

Gisteren is Ronald begonnen met werken en moest naar Amersfoort, dus ik zou wel de honden even uitlaten. Dan loop ik achteloos een eindje met ze, en dan in een keer, ik kan mijn ene voet niet voor de andere zetten van moeheid. Als je dan omdraait, dan ben je pas op de helft. Daar schrok ik toch wel van. Niet slim gedaan.

Thuis, weer terug naar bed, en uiteindelijk weer genoeg energie om einde van de middag heerlijk bij onze buurman (die ook lid van de rotary is) uit zijn pizza oven mee te mogen eten. Helemaal genoten, zeker omdat ik sommige leden al een tijdje niet meer gezien had.

Een tijdje geleden was ik geïntroduceerd bij een leuke business club. En ik had besloten, dat ik daar wel een lidmaatschap wilde. Kan met partner en zij organiseren leuke activiteiten en zijn ook lekker sprankelend jong. Sprak mij wel aan, dus afgelopen weekend ingeschreven, met logo en foto. Kreeg ik gisteren het verzoek om een andere foto te sturen, niet scherp genoeg. Ik denk, ik ga het maar eens uitleggen, want ik kan misschien beter een foto gebruiken met heel kort haar van het vorige avontuur (zie foto) toen ik ook opnieuw moest beginnen met mijn haar. Met het verzoek, als het zover is, om dan weer een nieuwe foto met langer haar te sturen. Ik kreeg een antwoord, waar ik kippenvel van kreeg. Hij ging mij een hart onder de riem steken, als het zover is, gaat hij voor mij, voor niks een mooie fotoreportage maken, want is toevallig zijn beroep! Ik heb hem nog niet eens ontmoet… Er lopen dus nog genoeg mooie mensen rond, ook in het zakencircuit. Echt speciaal.

Vanmiddag heb ik een care event gehad voor borstkanker patiënten. (summacaresforcancer) op het Summa college. Ik zag het vorige week in de krant staan, en dacht: “ ik meld me aan, en kijken wat er gebeurt” . Het laatste plekje was voor mij.

Je komt binnen en dan word je ontvangen met een lunch, en daarna wordt er aan je gesleuteld, kan van alles zijn: nagels, gezichtsbehandeling of een massage.

Ik was wel erg onder de indruk van alle dames bij elkaar, waarvan borstkanker ons verbond. Je had een mevrouw, die had 20 jaar geleden borstkanker gehad, maar ook eentje waarvan vrijdag de borst geamputeerd gaat worden. Veel borstamputaties viel mij op, en ook verschillende fases van haargroei. En vrouwen onder elkaar zijn heel open, en heel veel was herkenbaar. We waren maar kort bij elkaar, gelukkig maar. Want op een gegeven moment voegden zich 2 jonge dames aan tafel, waar ik zat. Ik denken, dat zij bij het Summa College hoorden, dus ik informeerde naar de school, maar zij waren palliatief borstkanker en waren dus ook gasten. Was too much voor mij, want haar verhaal begon hetzelfde als bij mij… En dan nog zo jong! Dan is het wel fijn, dat je na het broodje naar de afdeling, behandeling en persoon gebracht wordt, waar je voor gekozen had.

Ik had wel pech, want 1 van de 2 meisjes, die mij zouden helpen was ziek en de andere was nerveus en had nog geen gezichtsbehandeling gedaan. Dus ik ben met 20 paarse nagels naar huis gegaan, ook goed.. Want het was een belevenis om nooit te vergeten. Chapeau voor het Summa College en de lieve leerlingen.