Donderdag 13 juni

Wat hebben wij in een rollercoaster gezeten afgelopen week. Oorspronkelijk was het vorige donderdag, vervolgens afgelopen maandag het gesprek, maar nu eindelijk vandaag het gesprek.

Ik had ook nog gisteren een afspraak mail gekregen van de interne oncologie op 26 juni, met de inhoud “herhaal zorgaanvraag”.  Dat belooft chemo! Nou dan heb ik al een deel van de uitslag binnen. En dat nog voordat ik de chirurg had gesproken! Dat ik aan het plafond hing, dekte nog niet misschien de lading.

Dan is in ieder geval de uitslag binnen.. Je kan zelf kijken, door in te loggen in je eigen portaal bij het ziekenhuis, maar dat durfde ik niet, zat niet te wachten op slecht nieuws, alle medische termen zijn mij niet eigen en was bang, dat ik het ook niet zou begrijpen. Ik besloot ook mijn mond te houden tegen Ronald. Dan kon hij in ieder goed slapen.

Toen wij in de wachtkamer zaten, was het al duidelijk dat de chirurg al dikke vertraging had. Zat er ook nog een snikkende mevrouw in de wachtkamer, wat wel sfeer verhogend werkt ☹.

Uiteindelijk daar was ze dan.. De chirurg, een mooie charmante mevrouw op high heals kwam ons tegemoet. Ze stak meteen van wal en zei: “ik begin meteen met het nieuws, er is niks aangetroffen”. Snijranden schoon, poortwachtersklier schoon en er zijn geen kankercellen aangetroffen in het verwijderde weefsel. Hè, deze zagen we niet aankomen… Hoe kan dit nu? Want het scenario was anders, want de tweede echo was niet zo positief. Dat vonden ze in het ziekenhuis ook, dus toen de pathaloog niks aantrof, vond hij dit wel apart. Dus een dubbel check, en  dan ben je weer 5 dagen verder. Het was littekenweefsel van de opgeruimde tumor, wat op de echo tumorweefstel leek. Dus daarom geen actieve kankercel aangetroffen. Ronald en ik kregen het nieuws niet in ons hoofd. Zo bizar. Dus dan ben ik helemaal beter!!! Echt raar. Op advies van de chirurg ga ik wel bestraling doen, just for sure, want het was wel een hele gemene kanker, en je hebt maar 1 celletje nodig voor een berg ellende.

Wat te doen? We zijn naar een tante gegaan, die we al lang niet meer gezien hadden en bij haar in de buurt hebben ze de allerlekkerste aardbeien.

Snel richting thuis, want Ronald moest nog een cursus doen thuis, en ik ben heerlijk in de jacuzzi geweest, lekker even alles laten bezinken en relaxen. Blijft raar…

Daarna  heerlijk een bubbel opgetrokken met lieve vrienden van ons. La vie en rose..

Echt bijzonder, echt op de kop af, een half jaar verder. Want op 13 december kreeg ik de diagnose.