Vrijdag 31 mei, the day after…

Het is achter de rug, en ik mag niet mopperen. Geen pijn, en tot nu en een rustige borst, wel heel moe. Ik heb al de borst bekeken en qua vorm is het niet veranderd, maar het is wel een serieuze wond. Maar ik genees mooi, en hier heb ik ook een goed gevoel bij. Het ligt rustig naar elkaar. Ik dacht, dat ik al verteld had, dat het een borstsparende operatie is, dus geen amputatie.

Wel onrustig geslapen, zowel gisteren als eergisteren. Eergisteren, omdat ik er wel tegenop zag, en gisternacht omdat de film nog wel door bleef draaien, en me ook wel druk maak over de uitslag. Toen ik aan maagkanker geopereerd werd, was ik sowieso een paar dagen van de wereld, en daarna lag ik aan veel lijnen en morfine, dus was ik er toen helemaal niet mee bezig. Terwijl gisteren was het maar een operatie van ruim 1 uur en na bijgekomen te zijn, mocht ik weer naar huis. Dus dan gaat de film wel draaien.

Het was ook wel een bijzondere ervaring, ik moest me om 09:00 uur bij de nucleaire afdeling melden.  Dan krijg je een soort vloeistof binnen gespoten, zo wordt de tumor, met de bijpassende poortwachtersklier opgelicht.  Dat doet echt pijn. Alsof je door een dikke wesp gestoken wordt, je hele weefsel reageert hierop. Fijn dat, je niet alles van te voren weet.

Vervolgens moest ik me melden op de 6^e etage, waar ik kon wachten tot 12:00 uur, om vervolgens terug te gaan naar de Nucleaire afdeling, om te kijken of de vloeistof in de juiste poortwachterklier(en) zit. Dat doen ze met een MRI scan, die ook foto’s maakt. Vervolgens naar de 12^e verdieping ter voorbereiding voor de operatie.. Maak me gek!! Maar ik zou een blauw rolkistje krijgen, waar ik mijn spullen in kon leggen, tijdens deze rommelige route van verschillende locaties.  Toen ik vroeg waarom ik niet meteen naar de 12^de etage kon, was dit meteen mogelijk, want de anesthesie was zwaar onderbezet, de meeste artsen waren op cursus. Is er nog wel 1 voor mij over, ja gelukkig wel…

Heb ik moeten wachten op de 12^de verdieping tot half 2, dus het idee van fietsje was niet nog niet zo’n slecht idee. Maar anyway, om half twee werd ik naar de OK gebracht. Dan ga je eerst naar de voorbereiding, waar een infuusje wordt aangelegd en nogmaals alles wordt gecontroleerd (ik denk echt dat ik, gedurende de dag, wel 20 maal mijn naam, geboortedatum gezegd en welke borst geopereerd moest worden). Boven mijn rechterborst een dikke pijl, en nog een pleister van de geweldige prik van de ochtend, hoe meer bevestiging wil je… Ik was wel een beetje kriegelig geworden, dus ik zei op een gegeven moment, begin maar links en dan kom je vanzelf op rechts uit.

Maar terug op de voorbereiding van de operatie, je ligt echt in een fabriek, wel 10 mensen naast elkaar, met of zonder tanden, je ziet de mensen wel echt naturel, wel met douchemuts op, om het maar zo te zeggen.

Ik had het de hele dag al koud, dus ik had een paar fluffy sokken gekocht bij een winkel in het ziekenhuis. Heerlijk in mijn pantoffels en lekker in mijn bed. Ik had dit terloops vermeld, vlak voordat, ik naar beneden gereden werd, niet slim, want die mochten meteen uit, toen ik mijn operatie hemd aantrok. Dat was een tegenvaller, dan maar lekker mijn hemd lekker dicht aan de achterkant. Was nog best een klusje, als de drukkers op de rug zitten. Maar dat was ook niet helemaal de bedoeling, daar kwamen ze pas achter in de ok, toen ze de stickers op de rug wilden opplakken.

Als je aan de beurt bent, wordt je naar een operatiekamer gereden. Persoonlijk heb ik geen moeite met narcose, ik word er niet ziek van en vind het wel een “happy adventure” en ik werd wakker, nadat het achter de rug was. Ik had het al de hele dag koud, dus ze hadden lekker wat warme dekens (was wel duidelijk naar de sokken en dicht hemd) gegeven, en zo kwam ik op de Middelandse Zee uit, dat doet narcose. Ik heb nog lekker nagenoten.

Terug naar de afdeling, waar Ronald mij kwam halen, ik heb wat pijnstilling geslikt wat voorgeschreven was, broodje, kopje thee, naar de w.c. en hup naar huis.

Ik heb tot nu geen pijn en mijn borst is rustig, ook waar de poortwachtersklier is weggehaald, is ook rustig. Dat is wel fijn, (want je hoort wel eens andere berichten). zeker met het week-end voor de deur. Want op SEH in het week-end wil je niet meemaken.

Wel heb ik een erg onrustig hoofd, zoals in het begin gezegd, zou wel een ADHD pilletje willen of zo.