VAKANTIE VERSLAG:

Dinsdag 21 mei. Zondag vertrokken, richting Charleville Mézières. Zijn we vorig jaar geëindigd en vonden dit wel een mooi beginpunt van een week weg. Is echt een waanzinnig mooi plaatsje, alsof de Middeleeuwen daar stil gestaan hebben. Lang getwijfeld, i.v.m. het weer. Maar overal regent het. Dus we just sticked to the plan. Camping op het navigatie systeem gezet, en we hebben weer ouderwets geluk: “tijdelijk” gesloten. Dat konden we wel invullen na alle regen. Besloten om toch die kant op te gaan, omdat we deze route toch willen volgen. We komen aan daar, en wat schetst onze verbazing? Camping toch open… meestal hebben we niet zoveel geluk. Er was ook daarnaast een camper plaats, op de verharde weg. Die stonden wel heel dicht op elkaar. Dus het werd een camping plek. We komen aanrijden en echt direct zo vast in de modder. Ik zag het gebeuren , de voorwielen zaten vast en begonnen meteen te slippen. En dan achteruit rijden, gaat echt niet meer, werd alleen maar erger…  Dan weet je hoe zwaar een camper is. Uiteindelijk eruit getrokken door onze buurman met een Volvo en 5 man sterk duwend. Had ik niet meer verwacht dat we hier nog uit zouden komen.

Wij het dorp in, begreep het niet zo goed, maar er was geen restaurant meer open of te boeken. Daar kwamen we achter, toen we daar aankwamen: een mega feest op het dorpsplein. Een bierfeest (met name speciaal bieren) maar met ook champagne. Zijn ook bubbels toch? Ik heb nog nooit zoveel mensen dronken gezien. Maar was wel supergezellig.

Gisteren (dinsdag) vertrokken naar Epernay, dachten we… de camping lag buiten het centrum en bij aankomst vertelden zij dat ze in April en Mei geen sanitaire voorzieningen hadden en brood. Mmm niet zo aantrekkelijk. Dus doorgereden naar een camper plek, ook in Épernay. Complet… ja en nu. Besloten om in het centrum van de champagne te blijven en dan maar door naar Ay. Ook geen plaats. Lang verhaal kort te maken, heel veel km gemaakt en nog een paar onze neus gestoten beland in Villeneuf-sur-Aisne beland, 20 km boven Reims. Leuke camping, waar je ook champagne kunt drinken, daar loop ik nu op🤣 en iets eten. We wisten wel dat we niet onze mond op vakantie zouden sturen, maar dit overtrof alles. Zeldzaam vies. Ronald had kip met friet. Hij kreeg een gekookte lauwe kipfilet met koude frietjes. 🍟 hij is doorgaans best gemakkelijk, maar dit kreeg hij niet weg geknaagd. Uitleg was, dat er een nieuwe kok was…

Vandaag wakker geworden met heel veel regen maar was ook beloofd. Ik dacht ik ga lekker zwemmen, voordat ik ging douchen. Ik was alleen in het zwembad, dus ik denk ik ga gewoon bald headed in bad. Ik had trouwens gisteren ook al zo zonder hoofdbedekking voor de camper gezeten. Was wel een stap, maar heb em wel gezet! Maar terug op vanochtend, klaar met zwemmen en hop naar de douche. Ik dacht werkelijk dat ik meespeelde in comedyserie. Ik wilde mijn spullen neerzetten in het douche hok, sprong de douche aan. Werkt op sensor. Leuk heel mijn ochtend jas nat. Vervolgens onder de douche, poets mijn tanden, houdt het water op. Sta ik mijn mond vol tandpasta en geen water. Dus maar weer aankleden en naar een ander hokje. Klaar om te vertrekken, sproeit de douche mij vervolgens helemaal nat! Humeur was gezet!

Vandaag te horen gekregen dat ik, onder voorbehoud, op 30 mei geopereerd ga worden. Das snel, maar eigenlijk wel fijn. Morgen vertrekken we naar? We weten het nog niet of Parijs of naar de kust in de buurt van de Somme. Morgen meer.

Woensdag 22 mei. Na een bijzondere diner gisteren, waar het accent op gezelligheid lag ipv lekker eten. Tenzij je een zwart gebakken omelet lust en een halve fles Rhône wijn bestelt en je krijgt een hele gekoelde fles rood die Mon Plaiisir heet… plezier hebber erom gehad, maar zeker er niet ermee🤣. Toen we er naar vroegen. Zei de eigenaar, deze is net binnen. We hebben het maar zo gelaten.

Inmiddels zijn we nu in Berck, vlakbij Calais, na de nodige km gemaakt te hebben. Parijs durfden we niet aan, 1ste campings vol, en dan is Parijs groot en druk. Ik ben zeker nog niet de oude, snel moe en pak alles niet zo goed. Plan was de Somme, maar dat is een rivier ipv zee, dus plannen weer gewijzigd en doorgereden hier naar toe. Help 10 campings , ik wist het niet meer. Dus geparkeerd en heerlijk mosselen gegeten en daar ons licht opgestoken. Ze hadden het over een hele leuke camper plek. Mmm bij aankomst toch anders. Was wel heel primitief en op het hele terrein 3 campers, tegen een weg aan. Voorruit dan maar, ons verlies genomen van de betaling en verder vertrokken, nu zijn we echt geïnstalleerd en zitten goed. We horen de zee ipv de weg. Straks op de stepjes naar het centrum en de zon komt ook door.

Vrijdag 24 mei 

Is echt een leuke plaats, met. Veel winkeltjes en restaurants. Dus we zitten hier wel goed.

Gisteren een heerlijke dag gehad, wel teveel gelopen, meer dan 18000 stappen en te lang in de zon 🌞 gezeten. Ik zie er niet uit, mijn haren beginnen langzaam te groeien, maar is wit dons. En dan met een verbrand hoofd. Qua uiterlijk heb ik echt betere tijden gekend. Als ik Ronald was, zou ik mij achterlaten bij het eerste benzinestation en heel snel wegrijden.

Vandaag een rustig dagje, misschien nog een beetje steppen en ik lig nu heerlijk in een stoel, met mijn hoofd uit de 🌞 zon. Morgen vertrekken we weer, waar naartoe weten we nog niet.

Zondag 26 mei. Na toch een dagje langer gebleven, nu onderweg naar huis. Eerst naar de supermarkt, waar we onze auto volgeladen hebben met allerlei Franse lekkernijen en hoeven maar 350 km te rijden. Was echt een leuk gebied en gaan zeker terug. Gisteren had Ronald een restaurant uitgezocht, wat wel speciaal zou zijn, om af te sluiten. Was 3 km dus te ver om te lopen. Wij op de step er naartoe. Overal werden we bijna van onze sokken afgereden. Toen zijn navigatie systeem zei, dat we er waren, nog niet misschien… bij navraag, een ander dorp, dus mochten we nog een keer 3,5 km erbij optellen…. En dan denk ik meteen: we moeten ook nog terug dadelijk in het donker, en ik ben niet zo’n held. Heb ik net de chemo achter de rug, sneuvel ik op mijn elektrische step door een snelle auto met petje op. Dan gaan alle overlevingsradars aan, terwijl Ronald lekker manoeuvreert tussen al die kamikaze piloten, sta ík verstijfd met zweethanden op mijn step. Ik had het al bedacht, taxi terug met stepjes achterin, nog niet levensmoe. Toen we gegeten hadden, was het nog licht en toch weer terug met de step, en wat bleek, dat er gewoon een fietspad was…

En nu home sweet home! Hondjes zijn weer thuis, thuis gebracht door Karin, schoon, wel riekend en weer goed opgevoed. Hierna gezellig met Karin ons ouderwetse sweet home diner (babi pangang) gegeten! Life is good!