En alweer zondag! 😊

Gisteren echt een koningsdag gehad! Of eigenlijk meer een koninginnetjes dag. Veel mensen denken, dat ik niet meer met aardse zaken bezig ben, gezien mijn situatie. M.a.w. al hun problemen vallen in het niets, vergeleken bij mij. Ik heb al vaak uitgelegd, dat het 1 tumor is, inmiddels geslonken tot 1 cm en daarom heen 75 kilogram gezond en vooral blij vlees.

Dus voor zover mogelijk, doe ik mijn zaak, ben ik vrouw “van”, moeder en vriendin “van” en ik ben nog steeds oprecht geïnteresseerd in mensen om mij heen. Zo ook gisteren, toen ik terug kwam, van de wandeling met Guus en Beer. Toen zag ik mijn buurmeisje, die alleen thuis was, omdat haar moeder een weekje in Spanje is, een beetje sip kijken. Toen ik haar vroeg, wat er aan de hand was, vertelde ze me, dat ze waarschijnlijk op de exitlist stond van haar vriendje. Ik, niet denkend aan mijn lage bloedlichaampjes, wilde haar omhelzen en een heerlijke hug geven. Maar het kind is zeker 1.90 lang, dus verder als haar navel kwam ik niet… Ik leek wel een ontsnapte Laaf uit de Efteling. Ze ging eerst sporten, en vervolgens het gesprek in, bij haar aanstaande ex-vriend. Dus ik zei, kom maar gezellig daarna bij ons een tompouce eten, als wij koningsdag aan het kijken zijn. Ik begon te denken, hoe ga ik haar dadelijk troosten, als ze verdrietig terugkomt, als ik maar tot haar navel kom. De oplossing het keukentrapje!. Ik had al een foto gestuurd naar haar, just in case, ik kan je op gepaste hoogte troosten. Inmiddels Ronald naar de bakker, om ipv 2 tompoezen 3 te kopen. Maar het was 4 halen, 3 betalen. Zij, niet wetende van Ronald, ook naar de bakker 3 aardbeienvlaaitjes. Stand 4 tompoezen en 3 aardbeienvlaaitjes 😊. Van mij hoef je geen wereldprestatie te verwachten met een afgezaagd maagje en de chemo dampen nog uit mijn oren. Dus feel free vandaag….

Krijg ik later een appje van haar, of het trapje er nog stond. Tuurlijk. En na het grootste verdriet hebben we heerlijk gesnoept van het gebak.Haar rug weer recht, mooie kleren aangedaan en heerlijk en-route, op voor het volgende (liefdes)avontuur. Zal haar zeker gelukt zijn!

Tja en nu Ronald en ik nog. Tuurlijk was het verstandig om thuis te blijven, gezien mijn bloedwaardes. Bijna gelukt, het voelde hetzelfde als carnaval. Je neemt je voor, om niet te gaan, totdat je allemaal mensen ziet, verkleed op de fiets, dan ben ik echt om. Zo ook gisteren, we zijn niet naar Eindhoven gegaan en in ons dorp gebleven en een beetje in de luwte gebleven..

Maar het blijft toch wel een dingetje, als ik echt de hele tijd aan mijn kanker moet denken, dan moet ik vooral het dorp ingaan! Gek werd ik ervan, allemaal goed bedoeld, maar ik heb geen zin over de chemo, en alle aanverwante zaken te praten, ik wil brassen! Niet gelukt, dus dan maar snel naar huis, waar een heerlijke jacuzzi op mij wachtte. Ook hier zat het bijna mee. We hebben 1 gat in de heg, en de buurman vond het nodig om met 2 vrienden constant op en neer te lopen in de tuin. Ik lag niet echt rustig met mijn kale bolletje en naakt te bubbelen. Dus Ronald heeft vandaag het eerste klusje te pakken vandaag: fix the hole!

Morgen wel spannend; bloed prikken en dan hoor ik morgen in de loop van de dag, wat het gaat worden v.w.b. de chemo. Of ik groen licht krijg of niet. Maar dan hoef ik, als het (voorlopig of definitief) geen doorgang vindt, niet voor niks de pillen te slikken, zoals afgelopen dinsdag. To be continued… 

Maar eerst een fine zondag maken en lekker eten straks bij Rosario!