Donderdag 31 januari 2024 deel 2

Ik wil nog een presentje ook op de foto doen, vandaar deel 2. Ik was maandag in de woonkamer, bezig op mijn computer, toen ik een grote auto op de oprit zag oprijden. Ik draag graag een mutsje. Heb ik ook geen moeite mee, zeker als mensen het weten. Maar klanten van mijn winkel, die het niet weten, wil ik zo laten. Dus ik dacht een klant, help. Ronald was achter en die had mij niet gehoord, dus tegen die tijd, toen hij naar voren kwam, was de klant vertrokken, dacht ik.

Had ik me vergist, het was geen klant, maar het was een lieve vriendin die dit speciale boekje kwam brengen. Hoe leuk, een boekje van Tinus Coolen, die bij ons in de straat woont. Hij is er een van 14 Coolens. En hoe stoer, ik ben de enige Coolen die geen familie van hem is

Gisteren naar het ziekenhuis geweest, voor de tweede chemo. Ik ben altijd extreem te vroeg, en dit is niet te genezen! Maar dat kwam wel goed uit, want ik moest nog medicijnen ophalen bij de apotheek daar. Mijn god 4 loketten van de 8 open. En dan heb je pensionado’s voor je staan, die er een uitje van maken. Kortom 40 minuten gewacht, toen ik eindelijk aan de beurt was, voelde ik wel dat mijn darmen toch wel om acute aandacht vroegen. Dit heb ik altijd als ik me druk maak, en zeker bij dit soort afspraken en absoluut bij tandartsen! Dus ik ben maar eerlijk geweest tegen de assistente en kon snel weg, nog net op tijd voor de wc en precies op tijd voor de chemo.

Ik werd geholpen door een lieve ADHD-er, wij ADHD-ers herkenden elkaar meteen, meestal ook een klik, wel grappig. Maar ze had wel “een geluk is op dag”. Begon al toen ik om crushed ice vroeg, daar had ze nog nooit van gehoord. Toevallig liep er een andere assistent en die wist het wel. Maar in the mean time kreeg ik een ijsrakktje. Als je tijdens de behandeling je mond heel koud houdt, kan dit de schade aan je slijmvliezen beperken, dus zeker wel de moeite om te proberen. Even mijn bloedruk meten, was het apparaat stuk (de man, die naast mij lag schoot er helemaal bij in). Inmiddels was mijn rakketje al op, en de mond moest koud blijven, dus er werd met spoed een tweede rakketje gehaald. Pakt ze het nieuwe apparaat en zegt dat mijn bloeddruk goed is. Hoezo heb je een glazen bol? Oh ja nog niet gemeten. Ok eindelijk aan het infuus. Dit haat ik! Zijn gemene naaldjes die echt in een ader moeten, en dit doet altijd pijn. Eerste keer verkeerd geprikt, door een klepje van de ader, en dat deed echt pijn! Dus nog een keer, en dan lig ik er niet relaxed erbij. Maar gelukkig de 2^de poging was goed en deed amper pijn. Ondertussen 2^e ijsje ook op, dus er werd een derde gehaald (gelukkig loop ik suiker, dus ik kan dit wel aan) , want het recept van de crushed ice was er nog niet. De buurman, had nog steeds geen koffie, maar een kleinigheidje blijf je houden. Paar minuten later was alles geregeld: ik het ijs en de buurman koffie zonder lepeltje)  Zonder te dollen, echt heel veel respect voor hen, want ze moeten echt hard werken, en als er iets tegen zit, lopen ze bijna vast. En dan blijven ze allemaal heel lief en betrokken.

Thuis aangekomen, en heb je nog een 1 taakje: je moet heel veel drinken om het gif zo snel mogelijk uit te plassen. En dat heeft zeker consequenties voor de nacht. Durfde in eerste instantie geen slaappil te nemen, want ik zag me helemaal gestrekt in de slaapkamer, als ik weer een keer moest. Maar alles is goed gegaan en redelijk fris opgestaan. Wel me gemak houden, veel moe, maar daar doe ik het voor!

.